در زبان‌های کامپایلری، خطاهای برنامه قبل از اجرا شدن گرفته می‌شود (منظور خطاهای نوشتاری و قواعد زبان است‌، نه خطاهای معنایی)، اما در زبان‌های مفسری مانند جاوا اسکریپت، سخت گیری‌ها کمتر است.

به عنوان مثال، در زبان‌های کامپایلری باید پیش از مقداردهی کردن یک متغیر (در مطلب بعد با متغیرها آشنا می‌شویم) آن را تعریف کرد، اما در جاوا اسکریپت شما می‌توانید یک متغیر را مقداردهی کنید بدون این که آن را تعریف کرده باشید.

به این مثال دقت کنید:

کد بالا بدون خطا اجرا می‌شود، اما مقداردهی متغیرها بدون تعریف آن‌ها ممکن است منجر به بروز خطا در زمان اجرای برنامه شود. ضمناً این نوع خطاها در برخی موارد به سادگی قابل کشف نیستند.

جاوا اسکریپت دارای ویژگی جدیدی است که می‌تواند بسیاری از خطاها را پیش از اجرای برنامه از بین ببرد. زمانی که شما از ویژگی “use strict” استفاده می‌کنید، سخت گیری بیشتری روی کدها صورت می‌گیرد که باعث می‌شود خطاها در همان مرحله نوشتن کد ظاهر شوند.


جایگذاری “use strict”

بهترین محل قرار گرفتن “use strict” در ابتدای فایل جاوا اسکریپت یا تگ script می‌باشد، این کار باعث می‌شود تا کل کدهای جاوا اسکریپت شما با سخت‌گیری بیشتری بررسی شوند.

به این مثال دقت کنید:

زمانی که این کد را اجرا می‌کنید، هیچ چیزی نمایش داده نمی‌شود. اما اگر به بخش کنسول (Console) مرورگر خود مراجعه کنید، شاهد ارور بالا خواهید بود. (برای باز کردن قسمت کنسول: روی صفحه راست کلیک کرده، سپس Inspect Element را انتخاب کرده و به بخش Console بروید).

مطمئن شوید که “use strict” را در ابتدای کدهای جاوا اسکریپت قرار داده‌اید، در غیر اینصورت “use strict” فعال نخواهد شد.

به این مثال دقت کنید:

بنابراین اگر “use strict” در ابتدای کد نباشد، در هیچ جای کد فعال نمی‌شود.

جای دیگری که می‌توانید از “use strict” استفاده کنید، در ابتدای بدنه یک تابع است، در اینصورت “use strict” فقط برای همان تابع اعمال خواهد شد.

به این مثال دقت کنید:

البته اکیداً توصیه می‌شود از “use strict” در ابتدا تمامی کدهای جاوا اسکریپت استفاده شود تا بر روی کل برنامه اثر بگذارد و مانع بروز خطا در هنگام اجرای برنامه شود.


در این مطلب با اهمیت “use strict” آشنا شدیم، در مطلب بعد به سراغ متغیرها می‌رویم و با آن‌ها کار می‌کنیم.